Homeბიბლიაახალი აღთქმა

ლუკას 20

ახალი აღთქმა
ლუკას სახარება
რომელი ხელმწიფებით?

201 ერთ დღეს, როცა ის ხალხს ასწავლიდა ტაძარში და ახარებდა, მიუცვივდნენ მღვდელმთავარნი და მწიგნობარნი უხუცესებთან ერთად. უთხრეს მას : „გვითხარი, რომელი ხელმწიფებით აკეთებ ამას ან ვინ მოგცა შენ ეს ხელმწიფება?“ მიუგო და უთხრა მათ: „მეც გკითხავთ ერთ სიტყვას და მითხარით: იოანეს ნათლისცემა ზეციდან იყო თუ კაცთაგან?“ ისინი ერთმანეთში მსჯელობდნენ: „თუ ვიტყვით, რომ ზეციდანო, იტყვის: მაშ, რაღატომ არ იწამეთო მისი? თუ ვიტყვით კაცთაგან, მთელი ხალხი ჩაგვქოლავს, ვინაიდან სჯერათ, რომ იოანე წინასწარმეტყველი იყო.“ და მიუგეს: „არ ვიცით საიდან.“ იესომ  უთხრა მათ: „მეც არ გეტყვით, რომელი ხელმწიფებით ვაკეთებ ამას.“


იგავი ვენახზე  და მიწისმუშაკებზე

9 დაუწყო ხალხს ამ იგავის მოყოლა: „ერთმა კაცმა ვაზი ჩაყარა და მიწისმუშაკთ ჩააბარა. თვითონ კი სხვა ქვეყანაში წავიდა კარგა ხნით. 10 როცა დრო მოვიდა, მონა გაუგზავნა მიწისმუშაკთ, რომ მიეცათ ვენახის ნაყოფთაგან. მაგრამ მიწისმუშაკებმა სცემეს მას და ხელცარიელი გაუშვეს. 11 კვლავ გაუგზავნა მათ სხვა მონა. მასაც სცემეს, გალანძღეს და ხელცარიელი გაუშვეს. 12 მერე მესამეც გაგზავნა. დაჭრეს იგი და გააგდეს გარეთ. 13 მაშინ ვენახის პატრონმა თქვა: ‘როგორ მოვიქცე? ჩემს საყვარელ ძეს გავუგზავნი, იქნებ მისი მოერიდოთ.’ 14 მაგრამ მიწისმუშაკებმა, ის რომ დაინახეს, ერთმანეთში მოითათბირეს და თქვეს: ‘ეს მემკვიდრეა. მოდი, მოვკლათ და მემკვიდრეობა ჩვენ დაგვრჩება.’ 15 გააგდეს ვენახის გარეთ  და მოკლეს. რას უზამს მათ ვენახის პატრონი? 16 მოვა, ამოწყვეტს იმ მიწისმუშაკთ და ვენახს სხვებს ჩააბარებს.“ ვინც მოისმინეს, თქვეს: „ნუმც მოხდება.“ 17 მან კი შეხედა მათ და თქვა: „რას ნიშნავს ეს დაწერილია: ‘ქვა, რომელიც მშენებლებმა დაიწუნეს, ქვაკუთხედად იქცა’? 18 ყველა, ვინც იმ ქვაზე დაეცემა, დაილიწება. ხოლო ვისაც ის დაეცემა, გასრესს.“ 19 მღვდელმთავარნი და მწიგნობარნი სწორედ ამ დროს შეეცადნენ, რომ ხელი დაედოთ მისთვის, გარამ ხალხისა ეშინოდათ, რადგან იცოდნენ, რომ მათზე თქვა ეს იგავი.

კეისრისა კეისარს

20 უთვალთვალებდნენ მას და მიუგზავნეს მსტოვრები, რომლებიც თავს მართალ ადმიანებად აჩვენებდნენ, რათა სიტყვაში დაეჭირათ და მთავრობისათვის და განმგებლის ხელმწიფებაში გადაეცათ. 21 ჰკითხეს მას და უთხრეს: „მოძღვარო, ვიცით, რომ სიმართლეს ლაპარაკობ და ასწავლი, არავის მიჰკერძებ, არამედ ჭეშმარიტებით ასწავლი ღვთის გზას. 22 შეიძლება თუ არა მივცეთ ხარკი კეისარს?“ 23 იგი მიუხვდა მათ მზაკვრობას და უთხრა: 24 „მიჩვენეთ დინარი: ვისია ეს ხატი და წარწერა?“ თქვეს: კეისრისაო. 25 უთხრა მათ: „ჰოდა, მიეცით კეისრისა კეისარს და ღვთისა — ღმერთს.“ 26 ვერ შეძლეს მისის სიტყვაში დაჭერა ხალხის წინაშე. გაუკვირდათ მისი პასუხი და დადუმდნენ.

კითხვა აღდგომის შესახებ

27 მიუახლოვდა რამდენიმე სადუკეველი, რომელიც ამბობდნენ, აღდგომა არ არისო, და ჰკითხეს მას: 28 „მოძღვარო, მოსემ დაგვიწერა: თუ ვინმეს მოუკვდება ძმა, რომელსაც ცოლი ჰყავდა, მაგრამ უშვილოდ გადაეგო, მისმა ძმამ შეირთოს მისი ცოლი და აღუდგინოს თესლი თავის ძმას. 29 იყვნენ შვიდნი ძმანი. პირველმა შეირთო ცოლი და მოკვდა უშვილოდ. 30 და მეორემაც 31 და მესამემაც შეირთეს იგი. შვიდთაგან არცერთს არ დარჩენია შვილები, და დაიხოცნენ. 32 ბოლო დედაკაციც მოკვდა. 33 ჰოდა, აღდგომისას, რომელი ერთის ცოლი იქნება, რადგან შვიდივეს ჰყავდა ცოლად?“ 34 და უთხრა მათ იესომ: „ამ საუკუნის შვილები ირთავენ ცოლებს და თხოვდებიან; 35 ხოლო ვინც ღირსნი არიან მოიპოვონ ის საუკუნე და მკვდრეთით აღდგომა, არც ცოლს ირთავენ არც თხოვდებიან, 36 ვინაიდან აღარც სიკვდილი შეუძლიათ მათ, რაკი ანგელოზთა სწორნი და ღვთის ძენი არიან ისინი, ძენი აღდგომის. 37 ხოლო მკვდრები რომ აღდგებიან, ეს მოსემაც მიანიშნა მაყვლის ბუჩქით, როცა აბრაამის ღმერთს, ისაკის ღმერთს და იაკობის ღმერთს უწოდა უფალი. 38 ხოლო ღმერთი მკვდრებისა კი არ  არის, არამედ ცოცხლებისა, ვინაიდან მისთვის ყველა ცოცხალია.“ 39 მიუგო ზოგიერთმა მწიგნობარმა და უთხრა: კარგად თქვიო, მოძღვარო. 40 და ვეღარ გაბედეს, რამე ეკითხათ მისთვის, ხოლო მან უთხრა მათ:

კითხვა დავითის შესახებ

41 „როგორ ამბობენ, რომ ქრისტე დავითის ძეა? 42 თვითონ დავითი კი ამბობს წიგნში: ‘უთხრა უფალმა ჩემს უფალს: დაჯექი ჩემს მარჯვნივ, 43 ვიდრე შენს მტრებს დავამხობდე შენს ფერხთა კვარცხლბეკად.’ 44 აჰა, დავითი უფალს უწოდებს მას და როგორღა არის მისი ძე?“

მწიგნობართა მხილება

45 და როცა მთელი ხალხი უსმენდა, უთხრა თავის მოწაფეებს: 46 „ერიდეთ მწიგნობრებს, რომლებსაც სურთ გრძელი სამოსლით სიარული და მოედნებზე მოკითხვანი, სინაგოგებში წინა სავარძლები და წინა ადგილები ნადიმებზე; 47 რომელნიც ჭამენ ქვრივთა სახლებს და მოსაჩვენებლად დიდხანს ლოცულობენ. ისინი უფრო დიდ სასჯელს მიიღებენ.“

თავი მეცხრამეტე                                                                                                                          თავი ოცდამეერთე

Newer Post
Older Post

COMMENTS