HomeUncategorized

იობი 17

ძველი აღთქმა
იობი
171 „სული შემემუსრა, ჩამიქრა დღეები, და გათხრილია საფლავი ჩემთვის. 2 ნეტავ ეს მქირდავნი არ მეხვივნენ თავს! მათი ურჩობით ღამეს ათევენ ჩემი თვალები. 3 მომხედე, შენვე გამიწიე თავდებობა შენს წინაშე. სხვა ვინ დამირტყამს ხელს ხელზე? 4 რადგან დახურე შენ მათი გული გონიერებისთვის, და ამიტომაც არ აღაზევებ მათ. 5 ვინც მეგობრებს ასმენს ანგარებით, მის შვილებს თვალები უნდა დაევსოთ. 6 ხალხის საიგავოდ გამხადა, და მათ დასაცინად ვიქეცი. 7 თვალთ დამიბნელდა დარდისაგან, და აჩრდილივით არის ჩემი სხეულის ასოები. 8 განცვიფრდებიან ამის გამო წრფელნი, და მართალი ურჯულოზე აღდგება. 9 დაიჭერს მართალი თავის გზას, და ხელწმიდა კაცი მეტად განმტკიცდება. 10 თქვენ კი, მობრუნდით, მოდით ყველანი, ბრძენს მაინც ვერ ვიპოვი თქვენს შორის. 11 ჩემმა დღეებმა განვლეს, ჩაიფუშა ჩემი ზრახვები – ჩემი გულის ფიქრები. 12 ისინი ღამეს დღედ აქცევენ, ახლოა ნათელი ბნელთან. 13 თუ ველი რამეს, მხოლოდ შავეთს – ჩემს სახლს. ბნელში დავაგე ჩემი ლოგინი. 14 ჩავძახე საფლავს: ‘შენ მამა ხარ ჩემი!’ ჭიას ვუთხარი: ‘დედაჩემი ხარ და ჩემი და ხარ!’ 15 და სადაა ჩემი სასოება? ვიღა იხილავს ჩემს სასოებას? 16 თან ჩამომყვება შავეთში? და ნუთუ ერთად განვისვენებთ დამიწებულნი?”
თავი მეტექვსმეტე                                                                                                                             თავი მეთვრამეტე
Newer Post
Older Post

COMMENTS